By admin 
Sessizlikten Doğan Cümleler
İnsan her zaman konuşarak ifade etmez kendini. Bazen en güçlü anlatım, uzun süren bir suskunluğun ardından ortaya çıkar. Sessizlik, dışarıdan bakıldığında bir boşluk gibi görünse de, aslında yoğun bir içsel sürecin habercisidir. Bu süreçte insan, düşüncelerini tartar, duygularını anlamlandırır ve kelimelere dökmeden önce onları içinde olgunlaştırır.
Sessizlik çoğu zaman yanlış anlaşılır. Konuşmamak, söyleyecek bir şeyin olmaması gibi yorumlanır. Oysa çoğu durumda bunun tam tersi geçerlidir. İnsan, en çok söyleyecek şeyi olduğunda susar. Çünkü bazı duygular, ilk anda ifade edilemeyecek kadar karmaşıktır. Bu nedenle zaman ister, mesafe ister ve en önemlisi içsel bir hazırlık gerektirir.
Bu hazırlık süreci, insanın kendisiyle kurduğu en dürüst temaslardan biridir. Gürültünün ve dış etkilerin azaldığı anlarda, kişi kendi iç sesini daha net duyar. Bu da düşüncelerin daha derin, daha gerçek ve daha sahici bir hâl almasını sağlar. Sessizlik, bu anlamda bir kaçış değil; aksine, yüzleşmenin başlangıcıdır.
Bir süre sonra, bu sessizlik yerini cümlelere bırakır. Ancak bu cümleler, sıradan değildir. İçinden geçilmiş, süzülmüş ve anlam kazanmış ifadelerdir. Bu yüzden daha etkili, daha kalıcı ve daha gerçektir. İnsan bazen bir cümle kurar ve o cümle, uzun bir suskunluğun özeti olur.
Yazmak da çoğu zaman bu sürecin bir sonucudur. Konuşulamayan, ifade edilemeyen ya da paylaşılmakta zorlanılan duygular, yazı aracılığıyla kendine bir yol bulur. Bu nedenle birçok metin, aslında bir sessizliğin dışa vurumudur. Okuyucuya ulaşan şey sadece kelimeler değil, o kelimelerin arkasındaki birikimdir.
Sonuç olarak, sessizlik bir eksiklik değil, bir üretim alanıdır. İnsan bazen konuşarak değil, susarak derinleşir. Ve en anlamlı cümleler, çoğu zaman hızlıca kurulanlardan değil; uzun süre içinde taşınanlardan doğar.