By admin 
Kelimelerin İzinde Bir Yolculuk
Bazı yollar vardır; haritada görünmez.
Adımlarla değil, cümlelerle kat edilir.
İnsan bazen nereye gittiğini bilmeden çıkar yola.
Bir kelimenin peşine takılır, bir cümlenin gölgesinde dinlenir, bir paragrafın içinde kaybolur.
Ve fark etmeden kendine doğru yürür.
Bu yolculukta yön tabelaları yoktur.
Doğru ya da yanlış da yoktur.
Sadece hissedilenler, susulanlar ve bir türlü tamamlanamayan cümleler vardır.
Kelimeler, çoğu zaman anlatmak için değil; hatırlatmak için vardır.
Unuttuğumuz bir duyguyu, ertelediğimiz bir yüzleşmeyi, içimizde susturduğumuz o sesi yeniden çağırır.
Bir şiirin ortasında kendini bulanlar bilir…
Bir cümlenin neden bu kadar ağır geldiğini açıklayamaz insan.
Ama hisseder.
Çünkü bazı metinler okunmaz—yaşanır.
Bu yolculukta herkes kendi hikâyesini taşır.
Kimi bir vedanın izini sürer, kimi hiç başlamamış bir şeyin yasını tutar.
Kimi de sadece susar… ama o suskunluk bile bir anlatıdır.
Burada yazılan her satır, bir yere varmak için değil;
bir şeye dokunmak içindir.
Belki sana, belki bana, belki de henüz tanışmadığımız birine…
Çünkü kelimeler bazen bir köprü olur.
Hiç tanımayan iki insanı aynı duyguda buluşturur.
Ve o an anlarsın—
yalnız değilsin.
Bu yüzden bu yolculuk bir varış noktası değil.
Bir arayış.
Bir içe dönüş.
Bir hatırlayış.
Eğer sen de bazen bir cümlede durup düşünüyorsan,
bir şiirde kendinden bir parça buluyorsan,
ve bazı duyguları anlatamayıp sadece hissediyorsan…
Zaten bu yolculuğun içindesin.
Hoş geldin.